για την Ν.

Στη σκιά της παραζάλης
ξαποσταίνουνε τα νυχτολούλουδα
γέμισε ο ορίζοντας με παράταιρα ταιριάσματα
θα διατρέξω τη Γη των Τεράτων
μήπως λυτρώσω την Ομορφιά
μήπως θανατώσω το Δεσμοφύλακα

Απών

Παρέμβαλα ωκεανούς και χάσματα
δυο δρασκελιές δρόμος
γινήκανε άβυσσος
ταριχευμένες σε ριγέ σελίδες
ματαιώσεις
και οι αποδράσεις στη Χώρα των Θαυμάτων σου.

Άργησες

Σε πορτοκαλί φόντο
δυο στιγμιότυπα κληρονομιά
απο ΄κείνα που βαλσαμώνουνε το χρόνο
ολόϊδια με γιορτινά εφέ σε ταφόπλακα
κατέφθασα ασθμαίνοντας ίσα για να προλάβω το ξεκίνημα απο το παραλήρημά σου
και την επαύριο
να μεταλάβω τα ψίχουλα της μακροθυμίας σου.

Μόνο Νότια (4)

...ημερολόγιο με απέραντα χρονικά κενά. Στην παραπάνω γωνιά του δρόμου, βαλσαμωμένη μια λεπτή ελκυστική φιγούρα και δυο μάτια που δε σε κοιτάζουν, αλλά θέλεις να πιστεύεις ότι σε παρακολουθούν. Ένα μήνυμα με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο σε μια γυναίκα που είναι μόνο μια φωνή. Η άλλη, τα δυο μάτια, μετράει το χρόνο που της αναλογεί σε απόσταση λίγων μόνο χιλιομέτρων, περνά σαν επιβάτης του λεωφορείου κάθε τόσο λίγα μόνο μέτρα μακριά, ξένη κι απρόσιτη.

Μόνο Νότια (3)

...στις παρυφές της πόλης που τα πρωτοσέλιδα βαφτίζουνε πρόστυχη και πόρνη ξεφυτρώνουνε εκτροφεία για μουγγούς και παπαγάλους, δηλητηριώδη σαπρόφυτα με μεγαλοπρεπείς πίλους, παράτες που δοξάζουνε επιτεύγματα πιθηκοειδών καθώς ποδοκροτούν και ρεύονται στις λαμπερές τους συνεστιάσεις, σήμαντρα-προσκλητήρια για λήθαργους και δρόμοι διάσπαρτοι με οδοδείκτες για τη Χώρα της Αφαίρεσης, συναθροίσεις επικηρυγμένων πάνω απο πάγκους βιβλιοπωλείων, ποδοπατημένα παρτέρια και φράχτες απο μπετόν που σκιάζουν ανθισμένους αυλόγυρους, πολύχρωμο πλαστικό στοιβαγμένο σε οικόπεδα με ρημαγμένους σκελετούς που φιλοξένησαν τις ψυχές των σωμάτων που τώρα κάνουν μνημόσυνα έξω απο τα σκουριασμένα συρματοπλέγματα θρηνώντας απώλειες Σαββατιάτικων φαντασιώσεων.

...ανώνυμες εποχές διαδέχονται η μία την άλλη με την αυστηρή γραμμικότητα που επιβάλλει η υποκειμενική αίσθηση του χρόνου, εποχές προσανατολισμένες σε ασαφείς προορισμούς, καλυμμένους πίσω απο αόριστα κίνητρα που εκδηλώνονται χωρίς να ερμηνευτούν σε σημαδιακά μεταίχμια εναλλακτικών επιλογών, μια μικρή μπίλια στην κορυφή ενός ανάγλυφου κάθετου λαβύρινθου που ακολουθεί απρόβλεπτη πορεία μόλις μια πνοή διαταράξει την ασταθή ισορροπία της.

Burning Bush

all the widows watch
through all window sills
hair raisin` in every room
up the street come a walkin` chill
an` you ask for nothin`
cept to be by my side

see my tears good father
will they wash it away
all my dirt from your holy feet
no i don`t believe it works that way
`cause you ask for nothin`
`cept to be by my side

i seen you in the river
before god an` man
held by the holy hand of winter
brought low by winter`s holy hand

yes my sister girl
i know that it is true
you see me with the lord`s eye girl
an` you see right through
an` you ask for nothin`
is there somethin` behind my eyes

i can look good i swear
when the spirit blows
all ore an` all through yeah
my wretched bones
an` you ask for nothin`
`cept to be by my side love

i seen you in the river
before god an` man
held by the holy hand of winter
brought low by winter`s holy hand

για φαντάσου...

Το αδιανόητο έχει όνομα, ημερομηνία και μπορεί να περιγραφεί πλήρως. Είναι μια σφήνα στη ροή. Εκτρέπει τη λογική σε παράπλευρο δρόμο και τη βαλσαμώνει μέχρι να τελειώσει η προβολή του παράλογου. Μετά την επαναφέρει αλλοτριωμένη. Έχει επεκτείνει τα όριά της και αγκαλιάζει ορίζοντες χώρων που έστεκαν έξω από την επικράτειά της. Εγκολπώνει πλέον και το ανήκουστο. Αποδοχή...γεωλογικοί αιώνες εξελικτικών πιέσεων...χάσκουνε τα βάραθρα και την επόμενη στιγμή έχουνε γεφυρωθεί...
...το λένε “άμυνες”

...είδα την αδερφή μου να κατεβαίνει στο χώμα. Ξημέρωσε...και πάλι, και πάλι...το ίδιο...το θέατρο του παραλόγου έχει ένα μαντρότοιχο...σκαρφαλώνω να δω τι συμβαίνει στη μέσα πλευρά. Στέκομαι δίπλα στο φέρετρο που κείται μια ξένη. Μόλις που την άγγιξα. Δε νιώθω πόνο, τίποτα. Να τελειώσει μόνο, να επιστρέψω στη ροή. Το παραδέχομαι, μοιάζει με την πραγματικότητα, αλλά λογικά είναι κάτι...παράπλευρο...δύσκολο διήμερο...ευτυχώς πέρασε...δάκρυα?...ναι...υποψία δακρύων...κάποιες στιγμές...υπό ελαφρά πίεση...σ΄ εκείνη τη μεγάλη βόλτα έχοντας πλάι μου τη θάλασσα...πέντε μαύροι γλάροι...(πέντε? μαύροι?)...στην επιστροφή, ένας απ΄ αυτούς εγκατέλειψε την τελευταία στιγμή το κάγκελο...(υπάρχουν μαύροι γλάροι?)

...εκείνα τα πεζούλια που κατεβαίνουνε στη θάλασσα βρέχονται χιλιάδες αιώνες τώρα από την αρμύρα...τα΄ χε πλακώσει κι αυτά το χιόνι, το σάβανο...τα ξεχιόνισε ο ήλιος που φεγγοβόλαγε πάνω στο μουσαμά της βάρκας στ΄ ανοιχτά...το κοριτσάκι με το σκυλί έπαιζε στην άμμο...έφυγε ο χειμώνας, πήρε ό,τι πήρε μαζί του κι έφυγε...ανοιξιάτικοι περίπατοι στο Φάρο...

...γιατί?