Θερμοκήπιο (2)

Βράδια με τηλεοπτικά δελτία αίματος, μακροσκελείς αναλύσεις και ανούσιες αντιπαραθέσεις με φόντο ανθρώπινα εκθέματα εθισμένα στην ωραιοπάθεια της δημόσιας θλίψης σε μια αλληλοδιαδοχή ταχεία, ιλιγγιώδεις ρυθμοί που ακυρώνουν κάθε προσπάθεια αξιολόγησης του ορυμαγδού των εντυπώσεων που γεννάνε ενώ οι αρχιτέκτονές τους σαρκάζουνε την αδυναμία των αντιστάσεων ξετυλίγοντας ρολά χαρτί με δείκτες που σκαρφαλώνουν σε δυσθεώρητα ύψη, αποδείξεις θριάμβου τελειωτικές και αναμφισβήτητες.

Θερμοκήπιο (1)

Μήνες κάνουνε τον κύκλο τους φυλακισμένοι σε γυμνούς τοίχους, μια δεκάδα μόλις μέτρα απο τις διαβάσεις και τους ανισόπεδους, δρόμοι και προορισμοί σε απόσταση ενός ψιθύρου με τη σκόνη να κατακάθεται σε στρώματα αλλεπάλληλα, διαδρομές στις γειτονιές των μονόχνοτων σε ατραπούς που βλασταίνουνε υπερβάσεις και είναι ανεκτή η αποφορά του ανένταχτου, με τροφή ψωμί πασπαλισμένο με μια επίφαση ικανοποίησης αντλημένη απο ένα πηγάδι σκαμμένο στο κέντρο του αδύτου που φιλοξενεί φανταστικές συνευρέσεις με εραστές του αφηρημένου...
φόντο γκριζοπράσινο, ανώνυμη πολιτεία που τις φλέβες της διασχίζουν χωρίς κίνδυνο μόνο οι νηφάλιοι, οι παρεκκλίσεις αντιμετωπίζονται σα γραφικότητες ή καρκινώματα και οι αφελείς αξιώσεις για συμμετοχή σε προσπάθειες απεγκλωβισμού απο τους κανόνες της πεζότητας, τα προπύργια τα ορθωμένα με κραυγές ναυαγών απ΄ τον ωκεανό που κοχλάζει και ρουφάει τα υπολείμματα των αντιστάσεων που οργανωμένες σε βάσεις δεδομένων λειτουργούν σαν παρακαταθήκη ενός ξεχασμένου κόσμου που μεταλλάχτηκε σε ένα παχύρρευστο μόρφωμα τρεφόμενο με το περιεχόμενο κάδων σκουπιδιών με ιλουστρασιόν περιτύλιγμα, καταλήγουν στην αδυναμία να διευρυνθεί αυτός ο κύκλος των ανένταχτων, παράπονο που γιγαντώνεται σε θυμό, απειλές που κραδαίνουν ένα μπουκάλι κρασί φυλαγμένο για τα επινίκια που δε γιορτάστηκαν, ατμοί που παύουν να διαφεντεύουν το κουρασμένο θυμικό και παραχωρούν τη θέση τους στην πραγματικότητα που αξιώνει να διεκδικήσει το μερίδιό της.

Μόνο Νότια (6)

...συμπτώσεις με συνωμοτική υφή δίνουν χαριστικές βολές σε Σαββατόβραδα μουλιασμένα σε αρχιπελάγη με επιπλέοντα συντρίμμια παραπηγμάτων που στέγασαν αλλοτινούς έρωτες, την ώρα που μια οθόνη τερματικού τρεμοπαίζει αυλακωμένη απο λεπτεπίλεπτες δέσμες καθοδικών ρευμάτων προσομοιώνοντας το φωτεινό της παραλληλόγραμμο με παράκαμψη διαφυγής απο μια στενωπό που καταλήγει σε αδιέξοδο, έξω, μακριά απο το παραλήρημα μιας βροχής κομφετί απο κουραλιασμένες σκέψεις και βρώμικα εικονογραφημένα κομμάτια χαρτιού γεμάτα άσεμνα σκίτσα με πρόστυχες λεζάντες, ενώ ένας καυτός Ιούλης αποσύρεται πλήρης ημερών αφήνοντας κληρονομιά μια σειρά σάπια απογεύματα με ηχητικό background μια ταλαιπωρημένη μαγνητοταινία που ανασύρθηκε απο τα άδυτα ακατάστατων συρταριών με σκελετωμένα απο την πολυκαιρία κομμάτια ξεπερασμένου συρμού που μετατράπηκαν σε ρέκβιεμ μιας ημιθανούς απο το ξεκίνημά της ιστορίας δακρύων και προσωρινών χωρισμών.

...ένας θαμπός χάρτινος Οκτώβρης φυλλορροεί, με τη στιλπνή φρεσκάδα του αποτυπωμένη σ΄ ένα λεπτό κορμί παραδομένο σε χάδια που μυρώνουν χείλη στα αργόσυρτα ταξίδια τους σε μαργαριταρένιες πτυχές απο τσιτωμένο δέρμα, προσμονή που ηλεκτρίζει τα υγρά απ΄ το λεπτό ιδρώτα ακροδάχτυλα στις μακρινές τους διαδρομές, πάμφτωχο ρεπερτόριο μιας μαραμένης Άνοιξης με μετέωρες προσδοκίες και πονεμένα απο πόθο γεννητικά όργανα, ένα σύμπλεγμα κορμιών, γλυπτό με πόρους που αποπνέουν τη λεηλατημένη για ερωτικό ντελίριο διάθεση απο μια ανέκδοτη καταδίκη σε ακινησία που παγώνει τις αισθήσεις και την ένταση των ψιθύρων που κατασιγάζουν και αποτυπώνονται πάνω σ΄ ένα λευκό ιδρωμένο μπλουζάκι που φυλακίζεται σε μια θήκη απο πλαστικό, κουβαριασμένο λάφυρο μιας μάχης που διακόπηκε στους πρώτους της διαξιφισμούς σ΄ ένα πεδίο κατάσπαρτο με καταφύγια απο ριγέ σελίδες ημερολογιακών σημειώσεων.

catch-22 (Τζόζεφ Χέλλερ)

...οι μεσήλικες γαλονάδες δεν άφηναν την πόρνη του Νέϊτλι να φύγει, αν δεν έλεγε "θείε".
"Πες θείε", της έλεγαν.
"Θείε", έλεγε αυτή.
"Όχι, όχι. Πες θείε".
"Θείε", έλεγε αυτή.
"Εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει"
"Εξακολουθείς να μην καταλαβαίνεις, έτσι; Δεν μπορούμε στην πραγματικότητα να σε κάνουμε να πεις "θείε", παρά μόνο αν δε θέλεις να πεις "θείε". Δεν καταλαβαίνεις; Μη λες "θείε" όταν σου λέω να πεις "θείε". Εντάξει; Πες "θείε" .
"Θείε", είπε αυτή.
" Όχι, μη λες "θείε". Πες "θείε" .
Δεν είπε "θείε".
"Πολύ ωραία, είναι μια αρχή. Τώρα πες "θείε"
"Θείε", είπε αυτή.
"Δε γίνεται τίποτα" ...

για φαντάσου... (2)

...υπάρχει μια εικόνα που με ισοπεδώνει...ο τάφος της αδελφής μου

Μόνο Νότια (5)

...έστρεψα το βλέμμα στα θεόπατα κλουβιά που διαδέχονταν το ένα το άλλο καπνισμένα απο τη γκρίζα ομίχλη που σωρευόταν απαθής και βαριά πάνω απο τα κεφάλια και τις ψυχές των ενοίκων τους, δηλητήριο που παρασκεύασε ο άλογος εμπαιγμός του ειδυλλίου που κάποιες μακρινές εποχές είχε τραφεί και συντηρηθεί απο ανθρώπους που περιδιάβαιναν πεζοί τούτες τις διαδρομές.
Αναζητούσα ένα απομεινάρι των εποχών εκείνων, καθρεφτισμένο ίσως στο βλέμμα κάποιου συνεπιβάτη μου με τη μορφή της χαύνωσης που υφαίνει η νοσταλγική διάθεση ή παγιδευμένο ανάμεσα σε γειτονικά κλουβιά, ένα ταπεινό, ερειπωμένο και ετοιμόρροπο κτίσμα που αντιστέκεται και περιμένει με αξιοπρέπεια τον επιθανάτιο σπασμό του περήφανο μέσα στη χάρη των κυματιστών του γραμμών, απρόσβλητο απο την αποφορά του βρώμικου χνώτου της μεταλλαγμένης πολιτείας που σφίγγει μέρα με τη μέρα τον κλοιό της γύρω του με την αδηφάγο διάθεση μιας σαρκοβόρας και κακάσχημης φιγούρας που κάποτε υπήρξε όμορφη γυναίκα, αλλά τώρα γύρισε να στραγγαλίσει το βιαστή της τρώγοντας τα υπολείμματα της πρωτινής της σάρκας και μαζί μ΄ αυτά και την ψυχή του υπαίτιου της μεταμόρφωσής της.
Αντηχούσε το ειρωνικό της γέλιο ξεπηδώντας απο τα σπλάχνα της τα οργωμένα απο την ορμή του δηλητηριασμένου αίματος που διέβρωνε τις αρτηρίες της και κατάτρωγε την αλλοτινή της φρεσκάδα, ξεπηδούσε πρόστυχο, ανάκατο με την οχλοβοή και τον πανικό που διέτρεχε το κορμί της και το σκέβρωνε. Μα κάπου-κάπου, να, συνταρασσότανε απο κάτι σπασμούς που τους γεννούσε ένα κρυφό παράπονο που σιγά-σιγά μέστωνε και παραμέριζε το γέλιο το ειρωνικό, ξεσπώντας τέλος σε λυγμούς σαν παιδί πληγωμένο απο το αδέξιο χέρι του γονιού του...

για την Ν.

Στη σκιά της παραζάλης
ξαποσταίνουνε τα νυχτολούλουδα
γέμισε ο ορίζοντας με παράταιρα ταιριάσματα
θα διατρέξω τη Γη των Τεράτων
μήπως λυτρώσω την Ομορφιά
μήπως θανατώσω το Δεσμοφύλακα